حج نیمه تمام حجت و سندی بود بر حقانیتشان که در کربلا با خون به اثبات برسانند. در کربلایی که عصاره بهشت است و عاشورا آبروی عشق.

این کاروان نیست که پیش می‌رود؛ حادثه است. این بیابان‌های داغ است که گام‌های کاروان را به دوش می‌کشد. این ظهر دم کرده بیابان‌های تفتیده اتفاق است که بر تن دقایق، عرق کرده است. کاروان، آرام آرام رهسپار می‌شود با صدای زنگ شتران و شیهه اسبان. کربلا، نفس نفس می‌زند و فرات تشنه‌تر از همیشه در خویش می‌جوشد و سر بر جداره‌ها می‌کوبد.

این تنها حجی است که حاجیانش در طوافی نیمه‌تمام به دور کعبه که نه، بر محور شهادت طواف‌کنان تا خود خدا پرواز خواهند کرد.

چشمان نگران زینب از هر سو برادرانش را جستجو می‌کند و عباس آن یل نامدار بنی‌هاشم، زانوانش را بر زمین می‌زند تا خواهرش هنگام پیاده شدن از مرکب آزرده نشود و زینب پایش که به زمین می‌رسد آتشی تا عمق جان را در این سرزمین بلا احساس می‌کند.

اینجا باید زیبایی‌ها را ببیند که کافران آن را زشت شمرده و دیده‌اند، آخر لقمه حرام چشم را بر زیبایی‌ها می‌بندد و گوش را از شنیدن حق باز می‌دارد.

بوی سیب می‌آید، عطر سیب با بوی خیمه‌های نیمه‌سوخته، چشمان نگران زینب را به سمت کودکان معطوف می‌کند، کاش می‌شد گوشواره کودکان را از گوش‌هایشان خارج کنند، کاش انگشتری حسین(ع) به دستش نباشد، کاش علی‌اصغر(ع) زودتر بزرگ شود آخر فرصتی تا مردانگی تمام ندارد، کاش ...کاش... کاش.

آفتاب، سخت‌تر می‌تابد و خاک، بی‌تاب‌تر می‌شود بوی بهشت می‌وزد و کاروان را با خود می‌برد تا خود بهشت، بوی سیب می‌آید...

کعبه آغوش خود را به سمت حجاج می‌بندد و کربلا آغوش می‌گشاید و این آغاز ماجرایی است بی‌پایان... و باز صدای نوحه از این وادی به گوش می‌رسد و جان‌ها به لرزه می‌افتد آنگاه که با بالا رفتن دست‌های حسینیان اشک‌های زینب فرو می‌ریزد.

دیار شور و شعور حسینی در سرزمینی کوچک با دل‌هایی بزرگ به بلندای بیرق حسین همنوا با ناله آسمان و زمین، دوشادوش هم، نوای یالثارات‌الحسین سر می‌دهند.

آیا آزاده‌ای هست تا مرا یاری کند؟ و اینک پس از 1400 سال این آزادگان، حسینیان، زینبیون، علم‌داران، سپاهی شده‌اند تا عشق را به حرمت حسین قسم دهند و آبرو از عباس بگیرند و تداوم عاشقی را به زینب بسپارند.

هر که دارد هوس کربُ بلا بسم‌الله

در مفهوم بلند عاشورا، حدیث «کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا» جلوه گاه دلدادگی حسینیان در هر عصر و مکانی است.

گاه این مفهوم از سنج و زنجیر برمی‌خیزد و گاه از طشتی آب که امانتدار 72 سیب سرخ به نشانه 72 لاله به خون نشسته در کربلاست.

طشت‌ها و آب‌ها به تنهایی مقدس نیستند، اما اگر نام و نشان از واژه‌ای به وسعت کربلا و عاشورا بیابند، تا آنجا تقدس پیدا می‌کنند که از مفاخر معنوی یک ملت می‌شود.

اربعین سال گذشته آغازی بود بر ثبت آیین معنوی طشت‌گذاری در سریش‌آباد کردستان که شهر دلدادگان مکتب حسینی است.

و اینک هزاران سال پس از واقعه عاشورا، مردم این دیار شور و شعور حسینی آماده می‌شوند تا در محرمی دیگر، طشت‌ بگذارند. طشت‌گذاری آغازی است بر عزای حسین و یارانش...

آیین معنوی طشت‌گذاری امسال نیز با شور تمام در مهدیه سریش‌آباد انجام می‌شود تا دنیا بداند عاشقان حسین(ع) هنوز وامدار کربلا و عاشورا هستند.