نامگذاری عرفات

عرفات، از ریشه عرف گرفته شده و به گفته راغب: بیانگر شناخت آثار اشیاء همراه با تفکر و تدبر است. در این که چرا عرفات را بدین اسم خوانده‌اند، اختلاف نظر وجود دارد:

1- برخی گفته‌اند: آدم و حوا پس از رانده شدن از بهشت و فرود آمدن بر زمین، در این سرزمین یکدیگر را ملاقات کرده، همدیگر را شناختند، از این رو آنجا را عرفات نامیده‌اند.(معجم البلدان، ج 4،ص117)

2- گروهی دیگر عقیده دارند: از آن رو این سرزمین را عرفات گویند که مردم در آن به گناهان خود اعتراف می کنند.(همان)

3- امام صادق(ع) پس از بیان ماجرای فرود آمدن حضرت آدم (ع) در عرفات و همراهی نمودن جبرئیل با ایشان،فرمودند: جبرئیل به آدم گفت: هنگامی که خورشید غروب کرد، هفت مرتبه به گناه خود اعتراف کن و هفت مرتبه نیز توبه و طلب آمرزش نما و آدم چنین کرد.

پس آنجا عرفات نامیده شد؛ زیرا آدم در آن، به گناه خود اعتراف کرد و برای فرزندان او نیز سنت شد که در این سرزمین به گناهان خود اعتراف کرده، از خداوند آمرزش بخواهند، همانگونه که آدم چنان کرد...(مستدرک، ج 10، باب 14)

4- دیگری گفته است: از آن جهت که حاجیان در این سرزمین با یکدیگر آشنا می شوند، این روز را روز عرفه و این سرزمین را عرفات نام نهاده اند.(احکام حج و اسرار آن،ص 237)

5- و سرانجام گفته‌اند: چون جبرئیل مناسک حج را به ابراهیم خلیل الرحمان آموخت و وی را نسبت به عرفه آگاه ساخت، آن گاه به او گفت: أعرفت؟ و ابراهیم پاسخ داد: آری. از این رو آنجا را عرفات نامیده‌اند.(معجم البلدان، ج 4 ، ص 117)

از مجموع آنچه گفته شد شاید به‌توان گفت اعتراف به گناه که در وجه تسمیه دوم و سوم آمده و امام صادق(ع) نیز مهر تأیید بر آن نهاده اند، بهترین دلیل نامگذاری این سرزمین مقدس به عرفات است.

سرزمین آمرزش و پذیرش دعا

این سرزمین جایگاهی است که پیامبران، از آدم گرفته تا نبی خاتم محمدبن عبدالله(ص) و از اوصیای آن حضرت، علی‌بن‌ابی طالب(ع) تا مهدی موعود(عج) در آنجا

حضور داشته و دارند، و شیوه دعا کردن و بهره برداری از چنین روز ارزشمندی را به دیگران و به‌خصوص پیروانشان آموخته‌اند.

در روایات درباره آمرزش گناهان در عرفات، به حدی سخن گفته‌اند که همراه با شنیدن نام عرفه و عرفات، مغفرت و رحمت الهی در ذهن‌ها متجلی می‌شود.

حضرت علی(ع) فرمود: آن‌گاه که در حجة الوداع، رسول خدا(ص) حج گزارد، در عرفات وقوف کرد، سپس رو به مردم کرده، سه مرتبه فرمود: خوش آمدید فرستادگان خداوند، کسانی که اگر درخواست کنند به آنان عطا شود و فردای قیامت در پاداش هر درهم یک هزار حسنه، دریافت دارند. سپس فرمود: ای مردم آیا بشارتتان ندهم؟ گفتند: آری ای رسول خدا. فرمود: هنگامی که غروب روز عرفه فرا رسد، خداوند در برابر ملائکه به وقوف کنندگان در عرفات مباهات کرده،

می فرماید: فرشتگان من! به بندگان و کنیزان من بنگرید که از گوشه و کنار زمین، ژولیده موی و غبارآلوده، به‌سوی من آمده‌اند، آیا می‌دانید چه می‌خواهند؟ فرشتگان گویند: پروردگارا! از شما آمرزش گناهانشان را می‌طلبند.

خداوند فرماید: شما را به شهادت می‌گیرم، همانا من اینها را آمرزیدم. پس از مکانی که در آن وقوف کرده‌اید، آمرزیده و پاک باز گردید.

حضرت علی(ع)فرمود: از رسول خدا(ص) سؤال شد: کدام یک از عرفاتیان گناهکارترین هستند؟ فرمود: کسانی که از عرفات بازمی‌گردند و گمان می‌کنند خدا آنان را نبخشیده است.

پیامبراکرم (ص) نیز فرموده‌اند: برخی گناهان است که جز در عرفات بخشیده نشود.